از حضرت صادق(ع) از قول پدران بزرگوارش از رسول خدا(ص) روايت شده است كه فرمود:‌اي گروه مردم! آيا مي‏دانيد چرا فاطمه(س) آفريده شده است؟ گفتند: خداوند و رسولش داناترند، فرمود: فاطمه(س) حوريه‏اي انساني است؛ نه اين كه فقط يك انسان باشد. و فرمود: او از عرق و زَغَب جبرئيل خلق شده است. اصحاب گفتند:‌ اي رسول خدا! مسأله بر ما پيچيده و مشكل شد، مي‏فرماييد حوريه انسيه است نه انسيه و بعد مي‏فرمائيد از عرق و زَغَب جبرئيل! فرمود: هم اكنون براي شما توضيح مي‏دهم، پروردگارم سيبي را از بهشت براي من هديه فرستاد؛ جبرئيل در حالي كه عرق كرده بود آن را به سينه چسبانيده و با خود آورده بود، سيب نيز عرق كرده و عرق آن دو با يكديگر مخلوط شده بود، در اين حال برمن وارد شد و گفت: «السلام عليك يا رسول‏ا... و رحمه‏ا... و بركاته»، گفتم: عليك السلام يا جبرئيل. گفت: همانا خداوند سيبي را از بهشت براي تو هديه فرستاده است، من آن را گرفته و بوسيده و بر ديده گذاشته و به سينه چسبانيدم.
سپس گفت:‌اي محمد! آن را بخور، گفتم:‌اي حبيب من‌اي جبرئيل! آيا هديه پروردگارم خورده مي‏شود؟ گفت: آري! مامور به خوردن آن مي‏باشي، آن را شكافته، نوري از آن درخشيد، از درخشش آن نور ترسيدم. گفت: بخور، آن نور منصوره فاطمه است، گفتم: ‌اي جبرئيل! منصور كيست؟ گفت: دختري است كه از صلب تو خارج مي‏شود و اسمش در آسمان منصوره و در زمين فاطمه است، گفتم: ‌اي جبرئيل! به چه مناسبت در آسمان منصوره و در زمين فاطمه ناميده شده است؟ گفت: از آن جهت در زمين فاطمه ناميده شده است كه شيعيانش از آتش و دشمنانش از دوستي او دور گشته‏اند و اين است فرمايش خداوند متعال در قرآن مجيد كه مي‏فرمايد: «و يومئذ يفرح المومنون بنصر ا...» كه مقصود ياري كردن حضرت فاطمه عليها السلام است.