غربالگري (screening) در پزشکي راهبردي است که در يک جمعيت به کار مي‌رود تا يک بيماري را در افرادي که فاقد نشانه‌ها و علائم هستند، شناسايي کند. بر خلاف اغلب موارد در پزشکي، آزمون‌هاي غربالگري بدون وجود شاهد باليني از بيماري، بر روي افراد انجام مي‌شود.

به گزارش همشهري آنلاين، مقصود از غربالگري شناسايي زودرس بيماري در يک جامعه است،‌ تا به اين ترتيب با فراهم‌شدن امکان مداخله و مديريت پيش‌هنگام، ميزان مرگ و مير و ابتلا به بيماري کاهش يابد. گرچه غربالگري ممکن است به تشخيص زودرس بيماري منتهي شود، نشان داده شده است که همه آزمون‌هاي غربالگري به افرادي که مورد غربالگري قرار مي‌گيرند، نفع مي‌رسانند. تشخيص بيش از حد واقع موارد (overdiagnosis)، تشخيص غلط (misdiagnosis) و ايجاد حس کاذب مصونيت از بيماري برخي از عوارض جانبي غربالگري هستند. به همين خاطر آزموني که در يک برنامه غربالگري مورد استفاده قرار مي‌گيرد، به خصوص اگر يک بيماري با ميزان بروز پايين مطرج باشد، بايد "ويژگي" specifcity خوب به همراه "حساسيت" sensitivity قابل‌قبول داشته باشد. ده نوع غربالگري وجود دارد: "غربالگري همگاني" که شامل غربالگري افرادي در يک رده معين است (مثلا همه کودکان در يک سن معين). "مورد يابي" شامل غربالگري گروه کوچکي از افراد بر اساس وجود عوامل خطرساز (براي مثال به خاطر يکي از اعضاي خانواده به يک بيماري ارثي است).

سازمان بهداشت جهاني اين اصول راهنما را در مورد غربالگري بيماري در سال 1968 منتشر کرد، که هنوز هم کاربرد دارد:

1. بيماري بايد يک مشکل مهم بهداشتي باشد.

2. بايد درماني براي آن بيماري وجود داشته باشد.

3. تسهيلات پزشکي براي تشخيص و درمان آن بيماري بايد وجود داشته باشد.

4. آن بيماري بايد داراي يک دوره مخفي باشد.

6. بايد آزموني براي آزمايش يا معاينه کردن آن بيماري وجود داشته باشد.

7. سير طبيعي آن بيماري بايد به قدر کافي شناخته شده باشد.

8. بايد خط مشي مورد توافقي براي درمان آن بيماري وجود داشته باشد.

9. هزينه کلي يافتن يک مورد بيماري نسبت به هزينه پزشکي در کل، بايد از لحاظ اقتصادي متعادل باشد.

10. مورديابي بايد يک فرآيند مداوم باشد، نه صرفا يک طرح "يک بار و براي هميشه".